آزادي عمل

زير پوست شهر 3

*** *** *** *** *** *** *** *** *** *** *** *** *** *** ***

محيا روي ميز ضرب گرفته بود و زير لب آهنگي را زمزمه ميكرد ، شهلا با انگشت به پهلوي محيا ضربه اي زد و گفت :
-استاد اومد بسه .
محيا با بي ميلي دستانش را از روي ميز برداشت ، بعضي از بچه ها به احترام ورود استاد از جا بلند شدند و بعضي هم مثل محيا تكاني سرجايشان خوردند ، دو سه نفر هم كه اصلا انگار نه انگار ! به كار خودشان مشغول بودند ...
استاد درس را شروع كرد و شهلا به آرامي گفت :
-چي شده تازگيا افتادي دنبال كبريت فروش ؟
محيا با گيجي گفت :
-چي ؟
-چرا خودت رو زدي به خنگي ؟ ميگم چرا هي ميري دمپر اين دختره امل داهاتي ؟ هفته ي پيش كه نشسته بود يه گوشه رفتي پيشش چند روز پيشم كه جمع رو بيخيال شدي و رفتي سراغش ... همه كنجكاو شدن چيكارش داري ، جالبيش اينه هر بار تورو مي بينه رم ميكنه .
محيا اخم ظريفي روي صورتش نشاند و گفت :
-بهتر نيست سعي كني كمي بهتر در موردش صحبت كني ؟
خودش هم از حرفي كه بر زبانش آمده بود تعجب كرده بود چه برسد به شهلا ... نمي دانست چرا اينقدر نسبت به اين دختر حساس است ... نمي توانست سر در بيارد كه چه چيزي در وجود دخترك كبريت فروش او را به سمتش ميكشد ...
سعي كرد خودش را نسبت به نگاه متعجب و بهت زده ي شهلا بي توجه نشان بدهد .
شهلا ديگر حرفي نزد و محيا هم از اين بابت ممنون و متشكر او بود ، چرا كه نمي دانست اگر او سوالي بپرسد چه پاسخي بايد بدهد ...
بعد از اتمام كلاس اولين نفر از كلاس خارج شد .
كلاس ساعت بعدش با دخترك كبريت فروش مشترك بود . ترم اول اين درس را برداشته بود اما آنقدر سر به هوايي كرد كه افتاد و حالا دوباره برداشته بود ... شايد قسمت بود كه دوباره اين درس را بردارد تا با دخترك كبريت فروش هم كلاس شود !
دخترك كبريت فروش هميشه رديف هاي اول مي نشست ، با سرعت وارد كلاس شد و رديف اول كنار ميز استاد نشست و كيفش را روي صندلي كناري اش گذاشت تا براي او هم جا بگيرد ، اما هرچه منتظر ماند دخترك وارد نشد ، استاد كه آمد از آمدنش نااميد شد .
با دقت زياد به اسامي كه استاد براي حضور و غياب ميخواند گوش داد تا بلكه بفهمد اسم دخترك كبريت فروش چيست .
چندتا از بچه ها نيامده بودند دوتا از انها دختر بودند ، مانيا حكمت و ثريا احمدي ، كمي با خودش فكر كرد ، ثريا احمدي به او بيشتر مي امد تا مانيا حكمت ...
تمام مدت به درس بي توجه بود ، كمي با كوروش كه تازه با او آشنا شده بود اس ام اس بازي كرد ، يك اس ام اس هم براي رضا فرستاد ، حس ميكرد دلش برايش تنگ شده ، چند روزي بود خبري از او نبود ، نه زنگ زده و نه سراغش را گرفته بود ... برايش نوشت :
" كجايي بي معرفت ؟ قديما طاقت يك روز دوريم رو نداشتيا ! يادته ؟ "
اس ام اس متني هم براي احسان و مسعود فرستاد ، با صداي خسته نباشيد گفتن بچه ها متوجه شد كه ساعت اين درس هم تمام شده ، كيفش را برداشت و سلانه سلانه از كلاس بيرون رفت .
تازه از حياط دانشگاه خارج شده بود كه صداي زنگ گوشي اش بلند شد ، نگاهي به صفحه ي گوشي انداخت ، رضا بود لبخندي روي لبش نقش بست و سريع جواب داد :
-به به سلام آقاي بي معرفت ، كجايي سراغي از ما نميگيري ؟
صدايي از پشت خط شنيده نشد ، محيا با تعجب گفت :
-الو ، رضا صدام رو مي شنوي ؟
باز هم پاسخي نيامد فقط صداي نفس هاي تندي در گوشي شنيده ميشد و بعد تماس قطع شد .
محيا متعجب به صفحه ي گوشي اش نگاه كرد و با خود فكر كرد شايد اشتباه كردم و رضا نبود ، ليست تماس هايش را آورد و نگاهي به آخرين تماس انداخت ... نه اشتباه نكرده بود ، آخرين تماس از رضا بود !!!



مريم گوشه ي مبل افتاده بود و نمي دانست بايد چه كاري بكند ، اشك روي گونه هايش روان شده بود و دستانش مي لرزيد گوشي را روي ميز انداخت ...
به خودش لعنت فرستاد كه با آن شماره تماس گرفته بود ، خودش را لعنت كرد كه اس ام اس رضا را خوانده و از خودش متنفر شد براي اينكه دست به گوشي رضا زده ... و بيشتر از او متنفر شد كه مي دانست ممكن است اين اتفاق بيفتد اما گوشي اش را در خانه جا گذ اشت و بيرون رفت ...
چرا حالا بايد اين اتفاق مي افتاد ؟ حالا كه كمي به زندگي اميدوار شده بود ؟ درست نمي دانست بايد چه كار كند ... بي اختيار شماره ي رها را گرفت بعد از دو بوق صداي شاد رها در گوشي پيچيد :
-سلام عليكم مامان بعد از اين ، احوال شما خوبه مامان خانوم ؟
مريم ميان هق هق گريه اش گفت :
-ديدي اشتباه نمي كردم رها ؟ بدبخت شدم ... چرا حالا ؟ چرا حالا بايد صداش رو بشنوم ؟ حالا كه زندگيم دوباره داشت جون ميگرفت ...
رها شوك زده ساكت مانده بود ، اول نتوانست بفهمد مريم چه ميگويد اما بعد از دقايقي تازه حرفهاي قبلي مريم را به خاطر آورد ... نمي دانست چه بگويد ، دلداري اش بدهد ؟ باز هم بگويد اشتباه كرده ؟ پينشهاد طلاق بدهد ؟ با رضا حرف بزند ؟
فقط توانست با صداي آرامي بگويد :
-مريم به خاطر بچه ات هم كه شده ميدون رو خالي نكن ... تو طعم بچه ي طلاق و جدايي بودن رو نچشيدي اما من چرا ...

*** *** *** *** *** *** *** *** *** *** *** *** *** *** ***
قيد دانشگاه رفتن را زد ، بايد راهي براي جور كردن پول پيدا ميكرد .
صبح وقتي داشت از خانه خارج ميشد آقاي رسولي را ديد كه جلوي در ايستاده و مشغول ور رفتن با بند كفشش است ، خوب متوجه شد دارد وقت تلف ميكند تا او را ببيند .
ترجيح داد خودش سر حرف را باز كند با ترديد جلو رفت و به آرامي گفت :
-سلام آقاي رسولي .
آقاي رسولي بالاخره از بند كفشش دل كند و كمر راست كرد و گفت :
-سلام ثريا خانم خوبيد ؟ مامان خوبن ؟
ثريا زير لب كلمه اي مثل بد نيستن زمزمه كرد و بعد گفت :
-راستش آقاي رسولي ... راستش براي حرف ديروز ... مامان گفت كه شما ديروز اومده بوديد دم خونه ... شما شرايط مارو به خوبي مي دونيد ، نمي تونم پولتون رو يك دفعه پس بدم ، الان كه اصلا ندارم ، هنوز سر ماه نشده و حقوق نگرفتم ، شما هم حق داريد و پولتون رو ميخوايد ، ميخواستم ازتون خواهش كنم اگر امكانش هست كمي بهم فرصت بديد تا پولتون رو جور كنم ...
آقاي رسولي من مني كرد و بعد گفت :
-دخترم من شرايطت رو درك ميكنم اما خودت كه بهتر ميدوني ، سارا خيلي وقته كه شيريني خورده ي علي هستش و ميخوان زودتر برن سر خونه زندگيشون ، از شرايط مالي منم كه خبر داري ، اگر نياز نداشتم هيچ وقت نمي اومدم به مادرت بگم ...
ثريا سر به زير انداخت و به آرامي گفت :
-بله حق با شماست سعي ميكنم پولتون رو تا اخر هفته جور كنم ...
آقاي رسولي تشكر كرد و ببخشيدي و گفت و رفت ... رفت و همان آرامش اندكي را هم كه داشتم با خود برد ... حالا بايد چي كار ميكردم ؟ ديشب تصميم گرفته بودم براي كارگري به خونه ي مردم برم اينطوري سريع تر ميتونستم پول آقاي رسولي را حاضر كنم ...
تا امروز دانشگاه غيبت نداشت ، پس با خيال راحت ميتوانست يكي دو هفته اي را براي رفع مشكلاتش بگذارد و بعد با خيال راحت دوباره به دانشگاه برود ...
اول سراغ چندتا از شركت هاي خدماتي رفت و درخواست كار داد ، چون شماره تماس نداشت قبول نميكردند كه خبرش كنند ، بالاخره با يكي از شركت ها به توافق رسيد و قرار شد داخل شركت بشيند تا اگر نيروهاي خودشان رفتند سركار و باز هم مشتري بود او رو بفرستند ، براي ضمانت هم كارت شناسايي و شناسنامه اش را گرفتند .
3 ساعتي ميشد آرام گوشه اي نشسته بود و انتظار ميكشيد ، بالاخره مسئول شركت خدماتي صدايش كرد و گفت :
-مثل اينكه شانست گفته ، همه ي بچه ها رفتن سر كار حالا نوبت توئه ، يه خانمي تماس گرفت و كارگر خواست براي نظافت خونه و مهموني شبش البته بايد تا آخر شب بموني ولي گفت حقوق خوبي ميده ...
برق اميدي در چشمهاي ثريا درخشيد ، از جا بلند شد و با خوشحالي صورت خانم مسئول را بوسيد آدرس را گرفت و از شركت خدماتي خارج شد .
خانه در يكي از مناطق بالاي شهر قرار داشت حدود 1 ساعت در راه بود ، از يكي از تلفن عمومي ها با سلما خانوم تماس گرفت و خواهش كرد به مادرش بگويد شب ديرتر به منزل برميگردد ...
زنگ خانه را زد ، صداي ظريف زني در آيفون پيچيد :
-بله ؟
-سلام خانم از شركت خدماتي اومدم .
در با صداي تيكي باز شد ، خانه ي شيك و بزرگي بود با ترديد وارد شد ، از حياط گذشت و به سمت ورودي ساختمان رفت ، لاي در ورودي را برايش باز گذاشته بودند .
وارد شد ، دوتا دختر جوان كه مشخص بود خدمتكار هستند مشغول گردگيري و نظافت سالن بودند ، ثريا با صداي آرامي گفت :
-سلام .
دخترها به آرامي جوابش را دادند ، خانمي از پله ها پايين آمد ثريا دوباره سلام كرد :
-سلام خانم .
-سلام . از طرف شركت خدماتي اومدي ؟
-بله خانم .
ثريا بي اختيار تحت تاثير شكوه خانه و وجاهت خانم خانه قرار گرفته بود ، صاف ايستاده بود و با صدايي آرام جواب سوالات خانم را مي داد .
-خوب پس كارت رو شروع كن .
در حالي كه از پله ها پايين مي امد گفت :
-آشپزي بلدي ؟
-بله خانم .
از بچگي آشپزي كرده بود مگر ميشد بلد نباشد ؟
-خانمي كه قرار بود امروز آشپزي كنه نتونست بياد ، اگر ميتوني غذا درست كني خيلي خوب ميشه ، 3 نوع غذا از بيرون سفارش دادم اگر بتوني يك مدل هم غذاي سنتي درست كني خيلي خوب ميشه .
ثريا گفت :
-بله خانم مي تونم ، چه غذايي درست كنم ؟
-فسنجون .
ثريا زير لب چشمي گفت
خانم با ترديد به ثريا نگاه كرد و بعد گفت :
-مطمئني ؟ شب پيش مهمونا آبروم نره ؟
يكي از دخترها كه مشخص بود به مسائل مربوط به خانه آشنا بود ثريا را به سمت آشپزخانه برد و هرچيزي كه ثريا نياز داشت برايش روي ميز چيد .
روسري اش را پشت سرش گره زد و مشغول كار شد ، به پولش دل بسته بود و اميدوار بود بتواند حداقل كمي از پولي كه به آقاي رسولي بدهكار بودند را پس بدهد .
تمام تلاشش را ميكرد تا به نحو احسن كارش را انجام دهد ، حتما رضايت خانم در مبلغي كه اخر شب به او پرداخت ميكرد تاثير داشت .

آخر شب بعد از رفتن مهمان ها ديگر نايي براي ثريا نمانده بود ، گره روسري اش را باز كرد و دوباره درست روسري را سرش كرد ، كيفش را برداشت و از آشپزخانه خارج شد .
خانم جلو امد لبخندي به چهره ي خسته ي ثريا زد و گفت :
-فكر نميكردم انقدر آشپزيت خوب باشه ، شماره تماست رو بده براي مهموني ها بازم بگم بياي .
ثريا با خوشحالي شماره ي سلما خانم را گفت و خانم يادداشت كرد .
رويش نميشد در مورد پول حرفي بزند ، به آرامي به سمت در ساختمان رفت ، خانم كه متوجه ترديد او شده بود تازه موضوع حقوقش را به ياد آورد به سمت كيفش رفت و يك تراول 50 توماني از كيفش بيرون آورد و به سمت ثريا گرفت :
-بفرماييد ، خسته نباشيد .
ثريا با خوشحالي پول را گرفت ، چشمانش برق خوشحالي داشت ، پول را گرفت و با شادي از خانه خارج شد .
با آژانسي كه خانم برايش گرفته بود به سمت خانه رفت ، خانم لطف كرده و پول آژانسش را هم حساب كرده بود ، انگار واقعا از كارش راضي بود !
وقتي وارد خانه شد همه خواب بودند ، آنقدر خسته بود كه متوجه چشمان نگران مادرش نشد كه در تاريكي به او خيره شده و با ديدنش نفس راحتي كشيده بود .



پايان فصل ششم

بي تو مهتاب شبي باز از آن كوچه گذشتم ...






وقتي چشمانش را باز كرد ، همه چيز برايش ناشناس بود ، نه اتاق را مي شناخت ، نه تختي را كه رويش خوابيده بود و نه مردي را كه به صورتش خيره شده بود ...
دوباره ترس به تنش برگشت و انگشتان دستش شروع به لرزيدن كردند ، تمام تنش درد ميكرد ، انگار تازه درد ضرباتي كه خورده بود را احساس ميكرد ...
از ياداوري بلايي كه سرش آمده بود اشكهايش روي صورتش جاري شد ، ديشب هم مثل هر شب كنار خيابان ايستاده بود تا مرد شبش را انتخاب كند ، اما فكر نميكرد هرگز با چنين اتفاقي روبرو بشود ... چند مرد اول تا مي توانستند او را زده بودند و بعد ...
آخر سر هم گوشه ي خيابان رهايش كرده بودند ...
حداقل شانس آورده بود توي شهر انداخته بودندش ...
نگاهش به سمت چشمان كنجكاو مرد چرخيد ، نه سوالي مي پرسيد نه حرفي مي زد اما تمام مدت با چشمانش او را مي كاويد ...
مرد از جايش بلند شد و دقايقي بعد كه براي او به اندازه ي قرني گذشته بود برگشت ، كاسه ي سوپي كه در دست داشت را به سمتش گرفت و گفت :
--بفرما خانوم ، يكم از اين سوپ بخور حالت بهتر ميشه ، از ديشب تا حالا چيزي نخوردي و بيشتر بي حاليت به خاطر ضعفه .
آهي كشيد و ظرف را از دست مرد گرفت ، چاره اي جز اعتماد كردن نداشت ، معده اش ضعف ميرفت و بوي سوپ گيجش كرده بود ، مدتها بود يه غذاي گرم خانگي نخورده بود ...
گرسنه بود اما به خاطر ضرباتي كه به شكمش زده بودند نمي توانست تند تند غذا بخورد .
-بهتري ؟
فقط سري تكان داد و به خوردن سوپش ادامه داد ، مي ترسيد اگر مرد بپرسد آن وقت شب آنجا چه ميكردي چه جوابي بدهد ، توي ذهنش جوابهاي مختلف را اماده كرده بود و با خودش فكر ميكرد اگر سوالي پرسيد چه پاسخي بدهم ؟
اما مرد هيچ سوالي نپرسيد ...
بعد از خوردن سوپ لباسش را پوشيد و به سمت در رفت مرد روي مبل نشسته و مشغول تماشاي تلويزيون بود ، با صداي آرامي گفت :
-مرسي از لطفتون ، كاري كه شما در حق من كرديد تا حالا هيچ كس در حق من نكرده .
مرد لبخند نيم بندي زد و گفت :
-داري ميري ؟
-بله ، فقط نمي دونم چطوري بايد محبتتون رو جبران كنم .
-نياز نيست كاري بكني ، فقط كمي به عاقبت خودت فكر كن ... آخرش به كجا ميرسي ؟
از شنيدن جمله ي مرد شوك زده شد ، فكر ميكرد ديگر چيزي نمي گويد ، فكر ميكرد مرد نفهميده او چكاره است ... اما حالا ...
خداحافظي زير لبي اي گفت و از خانه خارج شد .

بي اختيار ماشين را به همان سمت راند ...
و حالا بعد از گذشت چندين ماه دوباره سر آن كوچه ايستاده بود ... سر همان كوچه اي كه زندگيش را زير و رو كرده بود و او را به وادي عاشقي كشاند ...

فصل هفتم






حرفهاي رها مدام توي سرش تكرار مي شد ، بچه ي طلاق ... يعني بايد جدا ميشد ؟ حالا مطمئن شده بود رضا به او خيانت كرده ، شنيدن صداي آن دختر برايش مثل ضربات شلاق سنگين و درد آور بود ، نمي دانست چه كاري درست است ، به رضا بگويد كه همه چيز را فهميده و از خانه برود ؟ هيچ واكنشي نشان ندهد و با اين درد بسوزد و بسازد ؟ شايد بهتر بود مستقيم با آن دختر صحبت ميكرد و از او ميخواست پايش را از زندگي اش بيرون بكشد ...
مطمئن نبود كدام راه درست است ، نمي دانست سكوت بهتر است يا رها كردن همه چيز شايد هم بايد وارد ميدان مي شد و از زندگيش دفاع ميكرد ... به هر حال او زن رضا بود و آن زن هركسي بود به اندازه ي او پايش در زندگي رضا محكم نبود !
فكري به ذهنش رسيد سريع به سمت اتاق رضا دويد ، شناسنامه اش را برداشت ، دستش براي باز كردن صفحه دوم شناسنامه ي رضا نمي رفت ... انگار مي ترسيد از چيزي كه ممكن است ببيند ...
چشمانش را بست و صفحه ي دوم شناسنامه را آورد به سختي چشمانش را باز كرد ، فقط اسم خودش بود ... نفسي با خيال راحت كشيد و روي تختشان ولو شد ...
اين خودش نشان مي داد مريم يك قدم از رقيب جلوتر است !
حتي بچه ي توي شكمش هم يك قدم ديگر حساب ميشد ...
ناگهان فكري به ذهنش رسيد ... اگر ان دختر زن صيغه اي رضا بود ؟ اگر او هم باردار بود يا بچه اي به دنيا اورده بود براي رضا چه ؟
ضربان قلبش تندتر شد و بي حال روي تخت افتاد ... آنقدر فكر و خيال كرد تا خوابش برد ...



با حس نوازش دستاني چشمانش را باز كرد ، دست رضا بود كه روي موهايش بالا و پايين مي رفت ... حس خوبي داشت ، حسي سرشار از آرامش ... در خلسه اي آرامش بخش فرو رفته بود كه فكرهاي صبح دوباره به ذهنش برگشت و آرامشش را چون دودي در هوا از بين برد ...
به سختي چشمانش را باز كرد ، رضا به صورت مريم خيره شده بود ، وقتي ديد مريم چشمانش را باز كرده لبخندي روي صورت خسته اش نقش بست .
-سلام خانم خانما ... اين چه وقت خوابه ؟ فكر كنم عشق بابا نيومده مامانش رو خسته كرده كه اين ساعت از روز خوابش برده ...
مريم حرفي نزد ، داشت با خودش كلنجار ميرفت ... راه درست چي بود ؟ حرفي در مورد تلفن مي زد يا اينكه اصلا به روي خودش نمي آورد ؟
تا فهميدن حقيقت به روي خود نياوردن انگار بهترين گزينه اي بود كه پيش رويش قرار داشت ...
چشمانش را براي ثانيه اي روي هم فشرد و بعد گفت :
-عليك سلام ... آره واقعا ... اين بچه ات ديگه رمقي براي مامانش نذاشته .
تمام تلاشش را مي كرد تا آرام باشد اما انگار هنوز هم تلخي هرچند كم در صدايش بود ، رضا با دقت بيشتري به صورت مريم نگاه كرد و گفت :
-رنگت پريده ، خوبي مريم ؟ چيزي شده ؟
مريم دستپاچه گفت :
-نه نه ... اتفاقي نيفتاده ، فقط همونطور كه گفتي خسته بودم و خوابم برد ...
براي عوض كردن بحث گفت :
-خيلي وقته برگشتي ؟
رضا سري به نشانه ي نه تكان داد و گفت :
-تازه چند دقيقه است رسيدم ، اونقدر قشنگ خوابيده بودي كه محو تماشات شدم ...
رضا دستي به شكم مريم كشيد و بعد با شادي گفت :
-اين عشق بابا كي به دنيا مياد ؟ دلم آب شد براي بغل كردنش ...
مريم لبخند كمرنگي زد :
-اوه ... كلي بايد صبر كني آقاي پدر يه عالمه ماه مونده تا اين كوچولو به دنيا بياد ...

*** *** *** *** *** *** *** *** *** *** *** *** *** *** ***

محيا مثل هر روز كه قرار داشت با حوصله آرايش كرد ، موهايش را درست كرد ، لباسهايش را با حوصله اتو كرد ، لاك زد ... ته دلش دلشوره ي عجيبي داشت ، حس ميكرد امروز با روزهاي ديگر متفاوت است ... حس ميكرد امروز اتفاقي ميفتد ... دلش ميخواست با كوروش تماس بگيرد قرار امروز را به هم بزند ... لحظه اي بيشتر به اين افكار اجازه نداد تا ذهنش را مسموم كنند سريع كيفش را از روي تختش برداشت و زير نگاه كنجكاو هم اتاقي هايش بيرون رفت .
چند دقيقه اي با نگهبان جلوي در خوابگاه اره داد و تيشه گرفت و بعد از خوابگاه خارج شد .
كافي شاپي كه با كوروش قرار داشت نزديك خوابگاه بود ، براي اينكه كمي آرام شود و زودتر از كوروش هم نرسد پياده به سمت كافي شاپ حركت كرد در كافي شاپ را كه باز كرد نگاهش را در اطراف چرخاند تا كوروش را پيدا كند ، گوشه اي دنج نشسته بود با ديدن محيا دستي برايش تكان داد ، محيا لبخندي زد و به سمتش رفت ، نزديك كه شد كوروش به احترامش بلند شد .
-به سلام غزل خانوم گل ... بفرماييد .
محيا دستش را براي دست دادن جلو برد ، كوروش مكثي كرد نگاهش را به پشت سر محيا انداخت و بعد دستش را كوتاه فشرد و سريع دستش را عقب كشيد محيا از حركت كوروش تعجب كرد ، روي صندلي نشست و سعي كرد لبخند شادي روي صورتش نقاشي كند ، دل شوره داشت و همين حركاتش را مصنوعي كرده بود ... كوروش كمي به سمت محيا خم شد :
-خوبي ؟ به نظر ميرسه اضطراب داري اتفاقي افتاده ؟
محيا دستي به صورتش كشيد :
-نه چيزي نشده ، نمي دونم امروز چرا از صبح حالم يه جوري بود انگار هر لحظه انتظار داشتم يه اتفاق بدي بيفته ... جلوي در خوابگاه هم با نگهبان ...
حرفش را قطع كرد و به صورت كوروش نگاهي انداخت ، سوتي داده بود ... تا حالا به هيچ كدام از دوست پسرهايش نگفته بود در خوابگاه زندگي ميكند اما حالا ... حرفي بود كه از دهانش خارج شده و كاريش نمي شد كرد پس جمله اش را ادامه داد :
-با نگهبان بحث كردم براي همين بيشتر به هم ريختم .
كوروش يك ابرويش را بالا انداخت و گفت :
-آهان ! خوب چي ميخوري سفارش بدم خانومي ؟
نگاهي به منو انداخت :
-قهوه ي فرانسه با كيك شكلاتي .
كوروش براي سفارش دادن بلند شد .
محيا نگاهي به ساعتش انداخت ، موبايلش را از كيفش بيرون اورد . مسعود يك اس ام اس عاشقانه برايش فرستاده بود ، اس ام اسي كه شهلا شب قبل برايش فرستاده بود را در جواب مسعود ارسال كرد .
-محيا ...
باورش نمي شد درست شنيده باشد ، مي ترسيد سرش را بلند كند ، با ترس و بهتي كه در چشمانش موج ميزد سرش را از روي گوشي بلند كرد و به كسي كه حالا جاي كوروش روبرويش نشسته بود خيره شد ... و بي اختيار زمزمه كرد :
-سينا ...
جواب همه ي دلشوره هايش را گرفت ... انگار حدس ميزد كه امروز اتفاق بدي ميفتد اما حالا ... حالا يك فاجعه داشت رخ مي داد ، اگر سينا كوروش را مي ديد چه ؟ واي بيچاره مي شد ... اگر سينا كوروش را مي ديد نه تنها محيا او را براي هميشه از دست مي داد بلكه او به پدرش هم همه چيز را ميگفت و محيا حالا بايد همه چيز را جمع ميكرد و براي هميشه قيد درس خواندن و زندگي در تهران را مي زد ...
سكوت سنگيني بود ، سيني روي ميز گذاشته شد ، محيا نگاهش را به سمت دستي كه سيني را روي ميز گذاشت چرخاند ... كوروش بود ... نمي دانست بايد چه بگويد ، چه واكنشي نشان بدهد ، حرفي بزند يا سكوت كند ... گنگ و گيج بود ... بغض در گلويش نشسته بود لب هايش مثل ماهي دور مانده از آب تكان ميخورد انگار ميخواست چيزي بگويد اما نمي توانست ...
-مرسي كوروش به خاطر لطفي كه در حقم كردي داداش ، ايشالا جبران كنم ...
-خواهش ميكنم ... فقط سينا ...
سينا دستي پشت شانه ي كوروش زد و گفت :
-برو داداش شب بهت زنگ ميزنم ممنون ...
كوروش نگاهي به محيا انداخت و بعد از كافي شاپ خارج شد .
اشكهاي محيا بي اختيار روي گونه هايش روان شدند ، همه چيز مشخص شده بود ، رو دست خورده بود ...
-سينا من ...
-تو چي ؟
عصبي نبود ... انگار بيشتر از عصبانيت متاسف بود ، براي تمام سالهايي كه در انتظار محيا و با رويايش زندگي كرده متاسف بود ...
محيا اشكهايش را كه حالا سيل وار روي گونه اش روان بودند پاك كرد ، اما ثانيه اي بعد دوباره صورتش خيس از اشك بود ... سينا را دوست داشت ؟ اين سوال بي جواب تمام اين سالهايش بود ... سينا پسر عمويش بود ، مهندس بود ، وضع مالي عمويش نسبت به آنها بهتر بود ، در منطقه ي خودشان اسم و رسمي داشتند ، عمويش هميشه زير پروبال پدرش را مي گرفت ... وقتي محيا دانشگاه قبول شد ، عموش و خانواده براي عرض تبريك و شرط به خانه شان امدند ... ان شب پدرش رضايت داد محيا براي تحصيل به شهر بيايد به شرط آنكه سالم زندگي كند و وقتي برگشت با سينا پسر عمويش ازدواج كند اما حالا ... حالا همه چيز خراب شده بود ... محيا دوباره از خودش پرسيد :
" دوسش داري ؟ واقعا ميخواي باهاش ازدواج كني ؟ پس آرزوهات براي پولدار شدن چي ؟ "
-اون شب كه اومديم خونه تون تو بهم قول دادي محيا يادته ؟ قول دادي برام پاك بموني ... يادته ؟
حالا صداي سينا هم مي لرزيد ...
-هركي ندونه تو بهتر ميدوني كه سالهاست منتظرت موندم ... هميشه با دست پس زدي با پا پيش كشيدي ... خودت پابندم كردي ... هميشه طوري رفتار كردي انگار تو هم منو مي خواي ...
صدايش كم كم داشت اوج ميگرفت ، با مشت روي ميز كوبيد و گفت :
-مگه نه ؟
محيا ساكت سرش را پايين انداخته بود و اشك مي ريخت ...
سينا با صدايي شكسته گفت :
-دحرف بزن لعنتي ... مگه تو نبودي كه به آينده اميدوارم ميكردي ؟ پس چي شد ؟
محيا تمام ان روزها را به خاطر داشت ... هميشه خوب مي دانست سينا را در آب نمك نگه داشته تا اگر عاقبت به آن چيزي كه ميخواست نرسيد حداقل او را داشته باشد اما هيچ وقت فكر نميكرد اينجوري دستش براي سينا رو شود ...
-بهم گفته بودن سرو گوشت مي جنبه ... چه وقتي توي شهر خودمون بودي چه وقتي اومدي تهران مثلا دكتر بشي ... اما من باورم نميشد ! ميگفتم محياي من پاكه ... مي فهمي لعنتي ؟ ميگفتم تو پاكي ...
سينا چند ثانيه سكوت كرد و بعد گفت :
-فهميده بودم تغيير كردي ... مي ديدم ديگه مثل قبل نيستي ... مي فهميدم عوض شدي ... اما فكر نميكردم انقدر عوضي شده باشي محيا ...
هيچ جايي براي دفاع يا انكار نمانده بود ... به هيچ طريقي نمي توانست از خودش دفاع كند ...
سينا از پشت ميز بلند شد ، محيا هم سريع بلند شد ... سينا زير لب گفت :
-متاسفم محيا ... براي خودم متاسفم ... براي اين همه سال منتظرت بودن و با خيالت رويا ساختن ... براي شب و روز كار كردنم تا تو زندگي بهتري داشته باشي ... براي خودم متاسفم كه بابات رو راضي كردم بزاره بياي تهران درس بخوني ... براي خودم متاسفم ... اما ديگه همه چيز تموم شد ...
با قدم هاي آهسته به سمت در رفت ، انگار هنوز اميد داشت محيا دنبالش برود و حرفي بزند ... بگويد ديگر اشتباه نميكند ... حتي به دروغ سعي كند او را قانع كند اولين بارش بود ... هنوز خيلي از ميز دور نشده بود كه صداي آرام محيا را شنيد :
-به بابا اينا ميگي ؟
سرش را برگرداند ، نگاهي با افسوس به محيا انداخت ، سرعت قدم هايش را بيشتر كرد و از كافي شاپ خارج شد ...
چند نفري كه پشت ميزها نشسته بودند به صورت خيس محيا خيره نگاه ميكردند و بعضي سري با تاسف تكان مي دادند ... محيا روي صندلي وارفت ... سينا را دوست داشت ؟ همه چيز تمام شده بود ؟ اگر به پدرش مي گفت چه ؟ آرزوهايش ...
اشكهايش با سرعت بيشتري روي گونه اش روان شدند ... ته دلش باور داشت باخته است ...

*** *** *** *** *** *** *** *** *** *** *** *** *** *** ***

حس ميكرد ديگر تواني برايش نمانده ، هر روز از صبح زود از خانه بيرون ميزد و آخر شب برميگشت ، يك هفته اي ميشد دانشگاه نرفته بود ، تمام تارو پودش خستگي را فرياد ميزد اما هر طور شده بايد پولي كه بدهكار بودند را جور ميكرد ... چاره اي جز اين نداشت !
با خستگي وارد خانه شد ، چراغ هاي اتاقشان خاموش بود ، حس بدي بهش دست داد ، نگاهي به ساعتش انداخت هنوز سر شب بود پس چرا چراغها خاموش بود ؟
با سرعت به سمت اتاقشان دويد ، نه مادرش در اتاق بود نه خواهر كوچكش ... زانوهايش مي لرزيد ، اتفاق بدي افتاده بود ؟ تحمل يك اتفاق تازه را نداشت ...
به سختي خودش را به سمت اتاق سارا و آقاي رسولي كشاند ...
ضربه اي به در زد و بعد صورت غمگين سارا را ديد كه جلوي در آمد ...
-سلام ثريا ...
-سارا ، مامانم و خواهرم كجان ؟
سارا مكث كوتاهي كرد و با صدايي آرام گفت :
-حال مادرت بد شد بردنش بيمارستان ...
زانوهاي ثريا ديگر تاب تحمل وزنش را نداشت ، زانوهايش خم شد و روي زمين افتاد ... اشك روي صورتش روان شد و با ناله گفت :
-واي خدا ، ديگه توان اين يكي رو ندارم ... چرا هر چي مصيبت و بدبختيه مال منه ؟
صداي ضجه هاي ثريا يكي دوتا از همسايه ها را جلوي اتاق آقاي رسولي و سارا كشاند ، هركسي سعي ميكرد براي آرام كردنش چيزي بگويد :
-ناراحت نباش ثريا جان چيزي نشده كه ، مامانت فقط يكم فشارش افتاده بود ...
-ايشالا كه طوريش نميشه ثريا
-ناراحت نباش ، با گريه ي تو كه مشكلي حل نميشه ...
-ايشالا زود مياد خونه مادرت صحيح و سالم ...
رنگ صورت ثريا پريده بود و لحظه به لحظه بي حال تر مي شد ... سارا كه ترسيده بود سريع به سمت آشپزخانه دويد و ليواني آب قند براي ثريا آورد و به زور به خوردش داد ...
دقايقي طول كشيد تا حال ثريا كمي بهتر شد ، همه با اندوه به اين دختر جوان كه به تنهايي بار زندگي را به دوش ميكشيد نگاه ميكردند و برايش دل مي سوزاندند ...
ثريا به سختي از روي زمين بلند شد و پرسيد :
-كدوم بيمارستان بردنش ؟ با كي رفته ؟
سارا زير بازوي ثريا را گرفت تا دوباره زمين نخورد :
-بابام بردش همين بيمارستان دوتا خيابون بالاتر ...
ثريا بازويش را از دست سارا بيرون كشيد و به سمت در رفت ، تلو تلو مي خورد انگار تنش روي پاهايش سنگيني ميكرد ...
جلوي در كه رسيد در حياط باز شد و آقاي رسولي وارد شد .
ثريا سريع گفت :
-چي شد ؟ مامانم كجاست ؟
آقاي رسولي لبخندي پدرانه به صورت رنگ پريده ي ثريا زد و گفت :
-حال مامانت خوبه ، نگران نباش ... امشب بايد تحت مراقبت بمونه فردا صبح برميگرده خونه ...
ثريا با صدايي لرزان گفت :
-تروخدا راستش رو به من بگيد من تحملش رو دارم ...
اشكهايش دوباره روان شده بودند ... مادرش تنها چيزي بود كه برايش مانده بود ، حاضر بود هركاري بكند تا او را در كنار خودش نگه دارد ...
-باور كن چيزي نيست ، حال مامانت خوب بود ، همراه شب هم نياز نداشت ، فردا صبح با هم مي ريم پيشش
-من تا صبح طاقت نميارم ... الان مي رم پيشش ...
خواست از در خارج شود كه ياد خواهرش افتاد :
-خواهرم كو ؟ ...
آنقدر ذهنش درگير مادرش بود كه نبود خواهر كوچولويش را از ياد برده بود ...
كبري خانم گفت :
-توي اتاق من خوابه مادر نگران نباش ...
ثريا زير لبي تشكر كرد و با پاهايي لرزان از خانه خارج شد ... بايد همين امشب مادرش را مي ديد ...



صداي پرستار توي سرش تكرار مي شد :
-خداروشكر خطري مادرت رو تهديد نميكنه ، ولي اگر كمي ديرتر رسونده بودنش ممكن بود اتفاق جبران ناپذيري بيفته ... حملات قلبي خطرناكه ، بيشتر مراقب مادرت باش .
قلب ... مادرش امروز يك سكته ي خفيف را پشت سر گذاشته بود اما اطميناني نبود دور بعد هم نجات پيدا كند و آسيبي نبيند ...
توي نمازخانه ي بيمارستان نشسته بود ، اشك مي ريخت و دعا ميكرد ... هنوز به لطف و كرم خدا اميدوار بود ... هنوز اميد داشت كه خدا بالاخره كمكش ميكند ... كه پايان شب سيه سفيد است ... هنوز به خوشبختي رسيدن را باور داشت ...




پايان فصل هفتم

احمدي‌نژاد:‌ تهران ‌و مسكو در يك جبهه‌اند/ پوتين: حامي حق مسلم هسته‌اي ايران هستيم

به گزارش حوزه دولت فارس به نقل از پايگاه اطلاع رساني رياست جمهوري رييس جمهور با بيان اينكه جمهوري اسلامي ايران و روسيه دو دوست و همسايه با سابقه طولاني و همكاري هاي مثبت و سازنده با يكديگر بوده و تاريخ و آينده مناسبات ميان دوكشور، گسترش اين روابط را مطالبه مي كند، اظهار داشت: همكاري هاي ايران و روسيه ضامن صلح و امنيت براي ملت هاي دو كشور و ملت هاي منطقه خواهد بود.

محمود احمدي نژاد بعد از ظهر امروز (پنج شنبه) به وقت محلي در حاشيه دوازدهمين اجلاس سران كشورهاي عضو سازمان همكاري شانگهاي، در ديدار ولاديمير پوتين رييس جمهور روسيه با بيان اينكه فرصت هاي بسيار خوبي در دو كشور براي فعال كردن همه ظرفيت هاي موجود به منظور گسترش همكاري هاي مشترك وجود دارند، گفت: شرايط منطقه اي و بين المللي،‌ همكاري ها و روابط گسترده تر ايران و روسيه را اقتضاء مي كند .

رييس جمهور با بيان اينكه تهران و مسكو به تعبيري در يك جبهه قرار دارند، افزود: بدخواهاني هستند كه با پيشرفت و گسترش روابط و همكاري هاي ايران و روسيه مخالفند و امروز كه جهت گيري هاي آنان به سمت شرق گسترش يافته، همكاري هاي جمهوري اسلامي ايران و روسيه مي تواند ضامن استقرار صلح و امنيت براي ملت هاي خودشان و ديگر ملت هاي منطقه باشد.

احمدي نژاد خطاب به رييس جمهور روسيه اظهار داشت: با اراده اي كه در روساي جمهور ايران و روسيه وجود دارد بايد روابط ميان دو كشور را به گونه اي تنظيم و طراحي كنيم كه شاهد جهشي در سطح مناسبات في مابين و همه جانبه باشيم.

رييس جمهور با اشاره به اينكه نگاه ايران به آينده روابط با روسيه بر پايه روابطي پايدار ، جهت گرفته است، تصريح كرد : جمهوري اسلامي ايران هيچ محدوديتي براي گسترش روابط خود با روسيه ندارد.

وي با اشاره به اينكه تكميل و راه اندازي نيروگاه بوشهر به نمادي خوب و اميدبخش از دورنماي همكاري هاي سازنده ايران و روسيه تبديل شده است، گفت: دو كشور مي توانند بر همين اساس در بخش هاي گوناگون ديگر نيز همكاري هاي خود را گسترش دهند.

احمدي نژاد خاطر نشان كرد: جمهوري اسلامي ايران در عرصه اقتصادي آماده گسترش همه جانبه روابط و مراودات تجاري و سرمايه گذاري هاي مشترك خود با روسيه است و همين بستر و اراده را در بخش هاي فرهنگي و گردشگري نيز دارا مي باشد.

رييس جمهور مسائل درياي خزر را زمينه و بستر بسيار مساعدي براي بسط روابط و همكاري هاي دو كشور عنوان كرد و گفت: معتقدم تفاهم ايران و روسيه درباره مسائل درياي خزر مي تواند زمينه مناسبي براي دعوت از ساير كشورها و رسيدن به تفاهمي جامع درمورد مسائل اين حوزه باشد.

احمدي نژاد در بخش ديگري از سخنان خود با تبريك مجدد به ولاديمير پوتين به مناسبت انتخاب دوباره وي به سمت رياست جمهوري روسيه افزود: مطمئنم روسيه با مديريت شما دوران خوبي را پشت سر خواهد گذاشت؛ جمهوري اسلامي ايران براي ملت روسيه احترام زيادي قائل است و آن را ملتي بزرگ و قوي مي شناسد كه توانسته از دل حوادث بزرگ تاريخ، سربلند بيرون آمده و امروز جايگاه شايسته و مهمي براي خود در عرصه بين الملل به دست آورد .

رييس جمهور همچنين با اشاره به گفت و گوي تلفني چندي پيش خود با رييس جمهور روسيه اظهار داشت: در آن گفت و گو توافقات خوبي حاصل شد، ‌ديدگاه ها به يكديگر نزديك و راه براي آينده بهتر در روابط هموار شد و مطمئنم روابط دوستانه وهمكاري هاي دو كشور هر روز عميق تر و مستحكم تر از قبل شود .

ولاديمير پوتين رييس جمهور روسيه نيز در اين ديدار جمهوري اسلامي ايران را شريك و دوست قديمي و همسايه خوب براي روسيه دانست و تصريح كرد: تاريخي كهن و طولاني از همكاري هاي ايران و روسيه وجود دارد و ايران شريك نزديك و صميمي ما براي همكاري در حوزه خزر است .

پوتين تاكيد كرد: روسيه احترام فراواني براي گذشته تاريخي و امروز ملت ايران قائل است و در تمام مسائل بين المللي به صورت دائم با اين كشور در تماس و همكاري است.

رييس جمهور روسيه با بيان اينكه در مورد مساله مهم هسته اي ايران، به طور دائم با اين كشور در تماس و ارتباط هستيم، خاطر نشان كرد : روسيه كار بزرگ خود را در احداث و راه اندازي نيروگاه هسته اي بوشهر به پايان رساند و امروز كار اين نيروگاه پيش رفته و بايد به زودي وارد مراحلي جديد شود.

پوتين گفت: روسيه همواره از پيشرفت ها و حقوق ملت ايران در همه مجامع جهاني حمايت كرده و استفاده صلح آميز از انرژي هسته اي را حق مسلم جمهوري اسلامي ايران مي داند و همچون تهران كه با توسعه سلاح هاي كشتار جمعي و تسليحات اتمي مخالف است ، اساس كار خود را بر اين ايده استوار كرده است .

وي همكاري هاي اقتصادي دو كشور را پرحجم و در سطح بالا ارزيابي كرد و افزود : مطمئنم ايران و روسيه در حوزه اقتصادي همكاري هاي بسيار بيشتري را بايد با يكديگر داشته باشند.

رييس جمهور روسيه با اشاره به اينكه مسائل حوزه درياي خزر هنوز به صورت كامل رفع و رجوع نشده و روسيه بسيار علاقمند و مصمم به حل و فصل مسائل آن است ، تاكيد كرد: بايد براي تدوين سند جديدي جهت اجماع بر حل و فصل مسائل درياي خزر آماده شويم.

لجبازي آقا بزرگ

زن عمو معصومه داخل اشپزخونه شد . هر دو سلام كرديم . زن عمو نگاهي به اطراف انداخت : مريم كو ؟ بشقاب كره رو روي ميز گذاشتم : خوابه همونطور كه به طرف سماور مي رفت : برو بيدارش كن . الان چه وقته خوابه نگاهي به ساعت انداختم نزديك هشت بود .سرم و تكون دادم : الان ميرم زن عمو مشغول بررسي ميز بود : همه چيز اماده هست ؟ به جاي من شهرزاد جواب مثبت داد : بله زن دايي . الان ميز و مي چينيم . زن عمو لبخند به لب قاشقي مربا رو به دهان گذاشت : ديگه خانم شدين . خوش به حال شوهراتون . هر دو تا سر به زير انداختيم . زن عمو خنديد و از اشپزخونه بيرون رفت . اخرين پياله مربا رو روي ميز گذاشتم : من برم مريم و بيدار كنم بيام . شهرزاد سر تكون داد : زود بيا لبخندي به روش زدم و از اتاق بيرون اومدم . بابا توي حياط مشغول اب دادن باغچه ها بود . بلند سلام كردم . لبخندي به روم زد : سلام دختر بابا نيشم باز شد و بابا ادامه داد : خوبي ؟ لبخند زدم : بله -:خداروشكر ... صبحونه اماده هست ؟ گره روسريم و محكم تر كردم : بله . داريم ميز و مي چينيم سرش و تكون داد : اماده شد صدام كن به طرف ساختمان رو به رو مي رفتم كه گفت : اقابزرگ رفته بيرون به طرفش برگشتم : مي دونم ميرم دنبال مريم اروم سر تكون داد و نگاهش و به باغچه دوخت . به سرعت وارد اتاقم شدم . كنار مريم نشستم : مريم پاش و بعد از سه بار تكرار چشم باز كرد . نيشگوني ازش گرفتم كه جيغ كوتاهي كشيد و نشست : چته اول صبحي ؟ خنديدم : اول صبح نيستا . پاش و همه بيدارن . مامانت هم صداش در اومده . دستاش و بالاي سرش برد : خدايا چي ميشه توي اين خونه يه بار تا ظهر بخوابم كمي خم شدم : يعني تو خونه خودتون مي خوابي با چشماي گرد شده گفت : مگه اونا جدا از اهل اين خونه هستن سرم و تكون دادم و از جا بلند شدم : پاش و پاش و كه كلي كار داريم . خودش و جلو كشيد : چيكار داريم ؟ ضربه اي توي سرش زدم : بي ادب همونطور كه به طرف در مي رفتم گفت : مگه چي پرسيدم . از اتاق بيرون اومدم و دوباره طول حياط و طي كردم و وارد اشپزخونه شدم . شهرزاد چاي رو اماده كرده بود و توي قوري ها ريخته بود . روميزي رو برداشتم و از اشپزخونه بيرون اومدم به عمه رقيه و مامان سلام كردم و روميزي رو به الناز كه تازه وارد ساختمون شده بود دادم و پرسيدم : مهشيد خوابه ؟ -:اره ... ديشب دير خوابيد دلم نيومد بيدارش كنم . دوباره به اشپزخونه برگشتم كه با ديدن سمانه و سپيده اهم در اومد : اينجا چيكار مي كنين ؟ يك صدا گفتن : مي خوايم كمك كنيم لبام و روي هم فشردم : كمك نمي خواد بياين برين مريم و بيدار كنين به سرعت گفتن : مگه هنوز خوابه -:اره خوابه . بهتره شما هم بريد بيدارش كنيد نگاهي به هم كردند : بريم بيدارش كنيم با بيرون رفتنشون شهرزاد به حرف اومد : خدا به داد مريم برسه . چشمكي زدم .

مامان با صداي بلند پرسيد : پري صبحانه اماده هست كه جواب مثبت دادم . ولي صداي پويا مانع از حضور همه دور ميز شد : صبر كنين فرهادم بياد فنجان چاي توي دستم خشك شدم : فرهاد ؟ اون اينجا چيكار مي كنه ؟ و همين سوال و فرخ هم تكرار كرد و پويا همونطور كه دستهاش و خشك مي كرد گفت : بالاخره بايد دعوتش مي كرديم اونم الان جزو خانواده ماست بابا وارد شد و همونطور كه به طرف تلويزيون مي رفت گفت : كار خوبي كردي . عمو حسن كمي روي كاناپه جا به جا شد : پسر خوبيه . ازش خيلي خوشم اومده قند توي دلم اب شد . ناخود اگاه نسبت بهش احساس مالكيت مي كردم و دوست داشتم بين همه پذيرفته بشه . از اشپزخونه بيرون رفتم . مريم وارد شد و سلام كرد . لبخندي به روش زدم . در همين حين اقابزرگ وارد شد و همه از جا بلند شدند . مريم عقب كشيد اما اقابزرگ به طرفش رفت . دستش و دور شونه هاش انداخت : نوه ي خوش خواب من چطوره ؟ مريم لبخند تلخي زد و خيلي اروم تشكر كرد . اقابزرگ دستش و زير چونش گذاشت و فشار داد . صورتش و ميان دستش فشرد . مريم سكوت كرده بود و نگاهش و بهم دوخته بود . پويا از جا بلند شد : خيلي دارين لوسش مي كنين ! -:چيه حسوديت شده ؟ -:چي بگم والله ... اقا بزرگ اشاره كرد : بيا اينجا پويا با تعجب به اقابزرگ چشم دوخت و اقابزرگ با جديت گفت : بيا اينجا مرد كوچيك پويا از جا بلند شد و به طرف اقابزرگ رفت . اقابزرگ دستش و بلند كرد و كمي خودش و بالا كشيد و دستش و دور گردن پويا انداخت . پويا كاملا خم شد : بيا پسر بچه ... رو به الناز گفت : مي بيني دختر ... شوهرت هنوزم بچه هست . همه خنديدن . اقابزرگ سر تكون داد : چيه بچه . چرا هي جم مي خوري -:اقابزرگ من يه حرفي زدم ... جدي نگفتم . -:زبونت حرف ميزد اما چشمات كه داشت يه چيز ديگه مي گفت . اعتراف كن به مريم حسودي كردي ديگه سرم و پايين انداختم و ريز خنديدم . مريم خودش و از اغوش اقابزرگ بيرون كشيد . اقابزرگ نگاه غمناكي به مريم انداخت . لبخند تلخي زدم . اقابزرگ همونطور كه كنار پويا قدم برميداشت نگاهش و به فرخ كه به اقابزرگ خيره شده بود دوخت : فرخ ؟ فرخ لحظه اي مكث كرد و گفت : بله ؟ -:تو كه به پويا حسودي نمي كني ؟ فرخ سر به زير انداخت : نه اقابزرگ ... اقابزرگ روي مبلي كه كنار تلويزيون قرار داشت نشست . نگاهم به فرخ بود . شهرزاد وارد شد و اقابزرگ اين بار اون و مخاطب قرار داد : بيا اينجا ببينم . شهرزاد نگاهي به اقابزرگ انداخت و به طرفش قدم برداشت . اقابزرگ اشاره كرد كنارش بشينه و گفت : اين شوهرت كه انگار با من قهره . تو بگو ببينم من كي بچه شما رو مي بينم ؟ بزرگتر ها ريز خنديدند و شهرزاد كاملا سرخ شد . فرخ سر به زير انداخت . مي تونستم حركت سريع پاهاش و ببينم . معلوم بود فشار عصبي داره . اقا بزرگ كاملا تكيه داد : چيه ؟ من چند وقت ديگه ميميرم و فقط سه تا از نتيجه هام و ديدم همه يكصدا تكرار كرديم : خدا نكنه نگاهش و بهم دوخت : تو دختر ... تو بگو ... من ديگه عمري به دنيا ندارم . ديگه تموم شده . تا كي مي خوام بچسبم به اين دنيا قدمي به طرفش برداشتم : اقابزرگ باز شروع كردين ؟ مگه شما قول نداده بودين نگاهش و بهم دوخت : تو چي چي ميگي تازه عروس ... فكر كردي دست از سرت برميدارم . بايد يه پسر خوشگل مثل من به دنيا بياري سرخ شدم و لب به دندون گرفتم . همه خنديدند . با صداي زنگ در اقابزرگ اشاره كرد : بيا برو در و باز كن خانم دكتر ... شوهرت اومد . بدو ... همون طور كه به طرف در ميرفتم گفت : شايد اون بتونه بهتون بفهمونه عمر من تموم شده و بازم صداي داد و فرياد ها بلند شد .

به طرف ايفون رفتم . با شنيدن صداي فرهاد توي گوشي در و باز كردم و از ساختمون خارج شدم . به حياط كه رسيدم چادرم و روي سرم مرتب كردم . نگاهم و به شيشه هاي پنجره ها دوخته بودم و سعي مي كردم خودم و از توي اونا كنترل كنم . دست به موهام كشيدم و لبخندي به روي خودم زدم . شايد به قول مامان از اين به بعد واسم مهم شده بود كه چطور به نظر برسم . مخصوصا تو چشم فرهاد . نگاهم همينطور به شيشه ها بود كه به چيز سختي برخورد كردم . بوي عطر تندي بد جور رفت تو دماغم ... براي چند لحظه نفسم و نگه داشتم و يكجا بيرون فرستادم . با احساس دستي روي كمرم به سرعت عقب كشيدم . با ديدن فرهاد به سرعت گفتم : ببخشيد...حواسم نبود . ... نديدمت ... جلوم و نگاه نمي كردم .... حواستم پرت شد . همينطور پشت سرهم جمله ها رو رديف مي كردم و يك نفس مي گفتم . بالاخره كم اوردم و به با كشيدن نفس عميقي به همه چيز پايان دادم و زل زدم تو صورت فرهاد . لبخندي زد و به همراه چشمكي كه ميزد گفت : سلام با خجالت سر به زير انداختم و باعث شدم بزنه زير خنده لبام و روي هم فشردم : واسه چي مي خندي ؟ بهم نزديك شد : چون خوشحالم . ابروهام و بالا كشيدم : اون وقت چرا ؟ سرش و كمي به راست كج كرد : چون تو رو دارم نيشم باز شد و نگاهم و ازش گرفتم . دستاش و پشت سرش قلاب كرد : گشنمه ها ... خنديدم : بفرماييد دستش و پشت سرم گذاشت : اول شما خانمي در كنار هم وارد ساختمان شديم . قبل از ورود به سالن از فرهاد فاصله گرفتم و با كمي فاصله ايستادم .

***************
نگاهم و از پيراهن قرمز رنگ خوش فرمي كه بهم چشمك ميزد گرفتم و به كل ويترين چرخوندم . اما دوباره روي همون متوقف شدم . فرهاد بسته هايي كه توي دست داشت و جا به جا كرد : خوشت اومده ؟ به طرفش برگشتم : هان ؟ اشاره اي به همون پيراهن كرد : خوشت اومده ؟ اروم سر تكون دادم : اوهوم ... كاش مي تونستم از اين لباسا بپوشم . فرهاد بهم نزديك تر شد : چرا نمي توني بپوشي ؟ اه بلندي كشيدم : اخه تو خانواده ما همچين لباسي نمي شه پوشيد . دستم و توي دستش گرفت. فشاري به دستش اوردم و لبخندي به روش زدم . اونم همين كار و انجام داد : بيا بخريمش ... با تعجب نگاهش كردم و با شيطنت ادامه داد : خوب تو خونه خودمون مي پوشي نيشم باز شد و اون با ابرو هاي بالا رفته جمله اش و كامل كرد : واسه من لب پايينم و به دندون گرفتم و به همراهش وارد مغازه شدم . فرهاد از فروشنده خواست همون پيراهن و بده و منم در همين زمان مشغول ديد زدن تموم اون بقيه لباسا بودم . حالا كه قرار بود اين لباسا رو تو خونه خودم و واسه شوهرم بپوشم پس چرا چند تا ديگه انتخاب نكنم . چند تا لباس ديگه هم تقريبا شكل همون لباس قرمز انتخاب كردم و فرهاد هم هر سه تا رو تاييد كرد . خوشبختانه رفتاري كه داشت خيلي خوب بود . لباسا رو گرفتم و براي پرو به اتاق پرو رفتم . هنوز پيراهن و نپوشيده بودم كه چند ضربه به در خورد ... اروم در و باز كردم و سعي كردم تا حد ممكن ديده نشم . فرهاد نگاهي بهم انداخت : كمك خواستي صدام كن تشكر كردم و مشغول شدم . خيلي بهتر از اوني بود كه فكرش و مي كردم . دقيقا همون چيزي بود كه مي خواستم. پاهام و كاملا به نمايش گذاشته بود. اگه مامان مي فهميد همچين چيزي پوشيدم سرم و جلوي در ورودي مي بريد . اما لباس اونقدر مناسب بود كه به هيچ وجه نمي تونستم ازش دل بكنم . اونم وقتي كه فرهاد تاييدش كرده بود . چند ضربه به در خورد . خودم و كنار كشيدم و اروم در و باز كردم . فرهاد اروم پرسيد : پوشيدي ؟ با گفتن اره مي خواستم در و ببندم كه دستش و لاي در گذاشت : بزار ببينمت ... لب پايينم و به دندون گرفتم : اما ... ميون حرفم اومد : اما چي پريسا ؟ باز كن ببينم چطور ميشه . با خجالت دستم و از روي در برداشتم و فرهاد تقريبا خودش و تو كشيد . و با لبخند بهم خيره شد . سرتا پام و برانداز كرد و گفت : معركه شدي سرم و پايين انداختم و لبخند زدم . دستش و جلوتر اورد و همونطور كه گونه ام و نوازش مي كرد گفت : بهت خيلي مياد ... سر بلند كردم و بهش خيره شدم . با ارامش بهم لبخند زد و از اتاق بيرون رفت : چيز ديگه اي نمي خواي ...؟
سرم و به علامت نه تكون دادم

از اتاق بيرون رفت . به سرعت لباسام و عوض كردم و از اتاق بيرون رفتم . فرهاد جلو اومد و پيراهن و از دستم گرفت و روي پيشخوان گذاشت . كيفم و روي شونه ام جا به جا كردم و كنارش ايستادم . مرد فروشنده نگاهي بهم انداخت و پرسيد : خانم پسنديدين ؟ تشكر كردم و جواب مثبت دادم . فرهاد دست دور شونه هام انداخت و من و به خودش نزديك تر كرد : چيز ديگه اي نمي خواي ؟ لبخندي به روش زدم و جواب منفي دادم . لباس و گرفتيم و از مغازه بيرون اومديم . نگاهي به ساعتش انداخت و گفت : داره دير ميشه بايد برم بيمارستان . تو رو مي رسونم خونه و ميرم . انگشتاي دستش و توي دستم فشردم : خودم مي تونم برم. تو برو به كارت برس ... با لبخند گفت : پس ماشين و ببر سرم و به علامت نه تكون دادم : نه ... نمي خوام خنديد : تا كي مي خواي به اين ترس ادامه بدي ؟ لبام و جمع كردم : نمي دونم . كمي به طرفم خم شد : اونطوري نكن مي خورمتا سرم و پايين انداختم و نيشم باز شد . بيشتر خم شد : پريسا سر بلند كردم : جونم ؟ -:اصلا بهت نمياد خجالت بكشي -:مي دونم -:خيلي دوست دارم اينبار سكوت كردم و لبم و به دندون گرفتم . پرسيد : مي خواي بري خونه ؟ اروم پرسيدم : پس كجا برم ؟ چشمكي زد : خونه خودمون ... نگاهم و دزديدم : نه... دستم و توي دستش فشرد و به راه افتاد . به دنبالش حركت كردم : پس كي مي خواي بياي خونمون و ببيني ؟ همونطور كه نگاهم به دختر و پسري بود كه به نرده شيشه اي تكيه زده بودن و نگاهشون به پايين بود و ريز ريز حرف ميزدن گفتن : امروز نه ... فرهاد نفس عميقي كشيد : داري به چي نگاه مي كني ؟ چشم از دختر و پسر گرفتم : انگار با هم دوستن ... سرش و اروم تكون داد : اونا دوستن اينطور باهم راحت هستن . اونوقت تو از من مي ترسي ... -:نمي ترسم -:اره جون خودم ... -:چرا جون تو ؟ به طرفم برگشت : اخه دلم نمياد جون تو رو قسم بخورم ... دلم مي خواست روي پنجه پاهام بلند بشم و ببوسمش ... واي خاك به سرم يه ذره عقلي هم كه داشتم پريد ... مامان بفهمه چه دختري تربيت كرده ... اما اون شوهرم بود و اينجا فقط من بودم و اون ... مامان نبود تا بخاطر رفتارم بهم چشم غره بره . بابا نبود كه بعدا بهم غر بزنه . دستم و از دستش بيرون كشيدم و به بازوش چنگ زدم و تقريبا بازوش و بغل كردم و محكم خودم و بهش چسبوندم . فرهادبا لبخند نگام مي كرد . اروم گفتم : ميشه برم پيش رضا ؟ همونطور كه نگاهش به جلو بود گفت : هر جا دلت مي خواد برو . من بهت اعتماد دارم ... واي چه خوب بود ... اين ازادي بود كه هميشه ارزوش و داشتم . اون ازم نمي پرسيد : براي چي مي خوام برم پيش رضا . ناراحت نميشد كه با پسر عموم حرف ميزدم . فرهاد ازم نمي پرسيد چيكار مي كنم . ازم نمي خواست براي از خونه بيرون رفتنم بهش جواب پس بدم . توي اين مدت كوتاهي كه با هم نامزد كرده بوديم اين و خيلي خوب فهميده بودم كه فرهاد بهم اعتماد داره و اين براي من به اندازه يه دنيا ارزش داشت . كاش مهرداد هم از پرگل نميپرسيد چرا مياد خونه ما ... چرا تنها اومده . كاش فرهاد زودتر ميومد تا مجبور نميشدم براي از خونه بيرون رفتنم به مامان و بابا جواب پس بدم . خيلي راحت بود به شوهرت بگي كجا بودي تا به پدر و مادرت . با هم از بازارچه بيرون اومديم . در كنار هم مسير سمت راست و در پيش گرفتيم و مستقيم قدم برميداشتيم . نگاهي به بسته هاي توي دستش انداختم : حالا اينا رو چطوري ببرم خونه ؟ به طرفم برگشت : يعني چي ؟ -:يعني مادر جان بنده وقتي اين بسته ها رو تو دستم ببينه دلش مي خواد بدونه من چي خريداري كردم . وقتي هم مجبور شدم لباس و بهش نشون بدم كلي غر ميزنه كه تو خجالت نمي كشي اين لباس و مي پوشي ؟ دختر بايد حيا داشته باشه . بايد براي خودش شخصيت قائل بشه . از اين لباساي جلف نپوشه كه همه ي بدنش و نمايش بده . بايد شيك و ساده باشه ... ريز ريز مي خنديد . چشم غره اي نثارش كردم : بخخند ... ببين چه مزه اي هم بهش داده . -:تقصير خودته . نمي دوني وقتي ميري بالاي منبر چقدر دوست داشتني ميشي ؟ با تعجب نگاهش كردم . چون نگاهم بهش بود متوجه مردي كه از رو به رو مي اومد نشدم . كم مونده بود بهش برخورد كنم كه به راست كشيده شدم و تقريبا تو اغوش فرهاد فرو رفتم . به خودم اومدم و با نگاهم مرد و كه بي تفاوت از كنارم گذشته بود دنبال كردم تا ميان جمعيت گم شد ... به سرعت برگشتم و به فرهاد خيره شدم . ببخشيدي زير لب گفتم و از اغوشش بيرون اومدم : حواسم نبود ... -:بس كه من و نگاه مي كني ... نمي دونستم اين همه خوشگلم ... -:شتر در خواب بيند پنبه دانه ... ابروهاش و بالا داد و با لبخند نگاهم كرد . متفكر سرم و پايين انداختم : درست گفتم ؟ ادامه دادم :فكر كنم درست گفتم . يادم نيست . به خدا دست خودم نيست اونقدر اشتباه گفتم حالا ديگه به اينجا كه مي رسم ناخوداگاه اشتباه مي گم . لبخندش عميق تر شد : بريم خانم حواس پرت ...

بسته توي دستم و جا به جا كردم و زنگ در و به صدا در اوردم . مدتي طول كشيد تا در باز بشه . با ديدن رضا با اون صورت رنگ شده خندم گرفت : واي واي چه بچه ي بدي ... مگه مامانت بهت ياد نداده لباسات و كثيف نكني ؟ رضا متعجب جواب داد : لباسام ؟ و سر به زير انداخت تا شلوارجين و تيشرت ابي رنگش و بررسي كنه ... با اين كارش خنده ام شديد تر شد : حالا برو كنار بزار بيام تو ... بعدا ميگم كجا رو رنگ كردي ... از جلوي در كنار رفت . نگاهي به قلموي توي دستش انداختم : داري تابلو جديد مي كشي ؟ ابروهاش و بالا انداخت : اين يكي خيلي بهتره ... چشمكي زدم : پس بايد ديدني باشه . -:اره وسايلم و روي ميز گذاشتم و به طرفش برگشتم : دارم مي بينم . -:كو ؟ اشاره اي به صورتش كردم : خودت و داري رنگ مي كني ديگه با اخم نگام كرد : سر به سر من نزار ... چشمام و نازك كردم : مثلا اگه بزارم چيكار مي كني ؟ كمي به جلو خم شد : راپورتت و به شوهرت ميدم. لبام و روي هم فشردم : هر كاري دلت مي خواد بكن ... منم به اقابزرگ ميگم چه نقشه اي واسش كشيدي ... با اوردن اسم اقابزرگ مثل بادكنك بادش خالي شد ... با صورت غمگيني به طرف صندلي رفت و روي اون نشست . روي صندلي نشستم : چي شد ؟ صاف تو چشمام خيره شد : هيچي ... ياد بدبختي هام افتادم . نگاهم و ازش دزديدم : رضا مي فهمم ... شايد باور نكني ولي درك مي كنم هم تو رو هم مريم و ... ولي رضا ... مي خواي چيكار كني ؟ مي خواي به كجا برسي؟ اخرش قراره چي بشه ؟ سرش و پايين انداخت : اخرش با مريم ازدواج مي كنم سرم و به راست خم كردم : مطمئني ؟رضا تو زن داري ؟ ليلا رو فراموش كردي ؟ تو الان ليلا رو داري ! اون چه قبول كني چه نكني الان زنته ... -:به زودي طلاقش ميدم . از جا بلند شدم : كي ؟ بعد از مرگ اقابزرگ ؟ -:پري ... به طرفش برگشتم : چيه ؟مگه دروغ ميگم ؟ تو منتظر هميني ... اما تا كي مي خواي منتظر بموني ؟ اقا بزرگ قرار بود تا اخر دوماه زنده باشه ... الان نزديك سه ماه ميگذره . مريم داره ميره دانشگاه ... شيراز ... جايي كه تو دستت هم بهش نميرسه ... شايد عاشق بشه ... تو حق نداري جلوش و بگيري ... اون به راحتي مي تونه اونجا هر طور كه مي خواد زندگي كنه ... رضا تو زن داري ... چرا نمي خواي اين و بفهمي ؟ به اون دختر بيچاره اميد نده . من دارم مي بينم چه بلايي سر خودش مياره از جا بلند شد . رو به روم ايستاد : اره من زن دارم ... پري دختري رو قبول كردم كه پدربزرگم انتخاب كرده . پري من عاشقم ... دوسش دارم . از همون بچگي دوسش داشتم . الان كه رو به روت ايستادم دارم ميگم هيچ وقت به هيچ كس نگفتم ولي عاشقشم .بيشتر از جونم دوسش دارم . حاضر بودم بخاطر خوشبختيش ازش بگذرم . حاضر بودم همه جوره بزارمش كنار اگه مي دونستم بعد از من خوشبخت ميشه . ولي پري اون به من احتياج داره . مثل همه ي اين سالهايي كه زندگي كرده . نمي تونم ...
صداش بالاتر رفت : به خداوندي خدا نمي تونم ازش دل بكنم .

به طرف يكي از تابلو ها كه پشتش به من بود رفت . جلوي تابلو ايستاد : تو بگو ... بهم راهي نشون بده كه بتونم ازش دل بكنم . به دنبالش رفتم . رو به روي تابلوي بزرگ حضرت ابوالفضل كه كنار اب زانو زده بود ايستادم و به تابلو خيره شدم . ناخوداگاه اشك تو چشمام جمع شد ... ماه محرم جلوي چشمام اومد . پس تابلويي كه ازش حرف ميزد اين بود . مي دونستم خيلي از اين كارا مي كنه . چندين بار ديده بودم تابلو براي هيئت بكشه ولي اين يكي ... يه جور ديگه بود . خاص بود . با همه تابلوهايي كه تا حالا ديده بودم فرق مي كرد . اشكاش سرازير شد : اقا به پات مي افتم نجاتم بده . دارم داغون ميشم . ديگه نمي تونم ... نمي تونم به كس ديگه اي جز مريم فكر كنم . دلم مي خواست قدمي پيش بزارم و دست روي شونه اش بزارم . اما اروم زمزمه كردم : رضا به طرفم برگشت : ديگه طاقت ندارم پري ... به خدا خيلي سخته ... مجبورم سكوت كنم و اداهاي ليلا رو تحمل كنم نگاهم روي چشماي اشك الودش خيره موند . ادامه داد : داري ميگي مريم شايد بخواد عاشق بشه ... حتي فكر كردن بهش هم برام مثل مرگ مي مونه . پري من توي يه ماه عاشق نشدم كه به اين اسوني فراموشش كنم . من مريم و از بچگي دوست داشتم از همون موقع كه نقش يه مادر و بازي مي كرد . از همون وقتي كه همراهم ميشد تا از سبزي فروشي كنار حوض سبزي بخريم . از زماني كه ليوان پلاستيكي رو پر از اب مي كرد و جلوم مي ذاشت تا خستگيم و فراموش كنم . نفس عميقي كشيد و ادامه داد : حالا مي خواي به اين اسوني فراموش كنم كسي رو كه هفده سال به عنوان عشقم پذيرفتم ؟ مي خواي دختري رو جايگزينش كنم كه مي دونم پاك نيست ؟ ميشنوم هنوزم با پسرا دوستي مي كنه ؟ پري من توي خانواده اي بزرگ نشدم كه چشم روي اين چيزا ببندم . من نمي تونم به اسوني از دوستي اون با مردا بگذرم ؟ ليلا و مريم قابل مقايسه نيستن ... مريمي كه هنوزم در برابر من سر به زير مي ندازه ... با ليلايي كه توي خيابون با پسرا گپ ميزنه برابرنيستن... ازش فاصله گرفتم : باهات موافقم رضا ...ولي حالا اوني كه توي زندگي تو درگير شده ليلاست نه مريم ... به طرفم برگشت : ازم چه انتظاري داري پري ؟ سرم و پايين انداختم و همونطور كه به كفشاي قهوه اي سوخته ام كه يه پاپيون هم رنگشون با چند تا مرواريد طلايي رنگ روشون خودنمايي مي كرد و زير و رو مي كردم گفتم : مي خوام ... سكوت كردم ... خودمم از چيزي كه مي خواستم بگم نگران بودم ... مطمئنا رضا واكنش مناسبي نشون نمي داد . اب دهنم و قورت دادم و به سختي سر بلند كردم . توي چشماش خيره شدم تا بتونم روي حرفي كه مي خواستم بزنم مصمم تر تصميم بگيرم . بالاخره به حرف اومدم : ببين رضا ... به مريم اميد نده ... بزار زندگيش و بكنه ... رضا با دهان باز نگام مي كرد . نگاهم و گرفتم : ميگي مي خواي ليلا رو طلاق بدي ... باشه بده ... وقتي دادي برو سراغش ... تا اون موقع اجازه بده خودش زندگي كنه . بزار از زندگيش لذت ببره . براي زندگيش تصميم بگيره سكوت كردم ... به طرف صندلي به راه افتادم و روش نشستم : مي دونم دارم مزخرف ميگم اما واقعا اين و بايد بهت مي گفتم . به چيزايي كه گفتم فكر كن . مطمئنم مهمه ... اين اينده تو نيست ... بهتره به اينده مريم هم فكر كني ... اگه دكترا اشتباه كرده باشند ... اگه اقابزرگ تا چند سال ديگر هم زنده باشه چي ؟ چطور مي خواي ليلا رو طلاق بدي ؟ چطور مي خواي از دستش خلاص بشي ؟ رضا سر به زير انداخت ... در سكوت به او چشم دوختم : رضا خواهش مي كنم عاقلانه فكر كن ... تو برام مثل برادري ... نميگم كمتر از پويا باور كن بيشتر از اون برام ارزش داري . دلم نمي خواد اينده ات تباه بشه . مكثي كردم و ادامه دادم : تو عاقل تر از اين هستي كه همچين تصميمي بگيري ... بيشتر فكر كن . بيشتر فكر كن و بهترين تصميم و بگير
كيف و وسايلم و برداشتم و به طرف در به راه افتادم

با شك و دو دلي برگشتم . به سرعت به طرف تابلو قدم برداشتم و پيش روي تابلو ايستادم . با دقت تو چهره نيمه كاره خيره شدم . صداي حسين حسين توي گوشم طنين انداز شد . چشم روي هم گذاشتم ... فرياد يا ابوالفضل ها زمين را مي لرزاند . صداي تبلها برام تكرار شد . چشم باز كردم . انگار وسط خيابون پا برهنه ايستاده بودم و به تابلوي پيش روم نگاه مي كردم . به چوب بلندي بسته شده بود . و در اغوش پسرك چهارده ، پانزده ساله اي كه به كمر كشيده بود و با ارامش به رو به رو چشم دوخته بود . نگاهم از روي صورت پسر به پاهاي برهنه اش كشيده ميشود . كاملا ارام بود . انگار سرماي برف هاي اطرافش را احساس نمي كرد . به ارامي زير لب تكرار كردم : حسينم ... حسينم ... صداي فرياد ها بلند تر شده بود . انگار هر كسي با تمام وجودش فرياد مي كشيد . فريادي سوزاننده از درد از رنج ... براي شفايي كه مي طلبيدن ... صداي برخورد دست ها روي سينه ها با صداي سوزان كودكي كه فرياد ميزد : حسينم ... حسين ... صداي طبل هاي بزرگي كه به سختي از زمين بلند شده بودن ... همه تمام وجودت و به لرزش مي انداخت . دوباره چشمم برگشت روي تابلو . ... يك بار پلك زدن كافي بود تا از اون حال و هوا جدا بشم و به طرف رضا كه پشت سر هم صدام مي كرد برگردم . پشت پرده اشكام ديدمش ... صورتش نگران به نظر ميرسيد . اروم زمزمه كردم : واسه كدوم هيئته ؟ نگاهش و به تابلو دوخت : واسه جواناي محله خودمونه اروم سرم و تكون دادم : كي تمومش مي كني ؟ به طرفم برگشت : تا اخر هفته ... اروم و با دقت نگاهش كردم : چيز زيادي تا محرم نمونده اروم سر تكون داد : همينطوره ... -:دلم بدجور هواش و كرده ... لبخند تلخي زد : نه به اندازه من ... -:احساس كردم اونجام ... -:براي رسيدنش روزشماري مي كنم -:رضا ؟ با دقت بهم خيره شد : جانم ابجي ؟ -:وقتي تموم شد خبرم كن ... مي خوام ببينمش ... سرش و تكون داد : حتما اين كار و مي كنم . احساس مي كردم بغضي توي گلوم گير كرده . به سرعت خداحافظي گفتم و از اونجا بيرون اومدم . از پله ها پايين رفتم . براي اولين تاكسي دست بلند كردم . راننده اروم پرسيد : كجا خانم ؟ -:وادي رحمت ... روي صندلي عقب نشستم و ماشين به راه افتاد . اشكام سرازير شد ... جلوي رضا خيلي كنترل كردم تا مانع ريختن اشكام بشم . با توقف ماشين تشكري كردم و با يه پنج تومني پياده شدم .

نگاهي به گل فروشي انداختم . به طرفش رفتم و يه شاخه گل رز گرفتم . با قدم هاي اروم به سمت بالا حركت كردم . از پله ها بالا رفتم و شروع كردم به شمردن ... سومين رديف كه رسيدم با توي زمين خاكي گذاشتم و لبام و به دندون گزيدم . بالاخره رسيدم . اروم خم شدم و نشستم . گل و روي سنگ سرد گذاشتم . هنوز زمان كمي از تابستون مونده بود اما هوا كاملا سرد شده بود . دستم و از سنگ گرفتم و توي اغوشم جمع كردم . بدون اينكه توجهي به كثيفي لباسام داشته باشم نشستم . گوشيم و از توي كيفم بيرون كشيدم و روي اهنگي كه مي خواستم زوم كردم . دكمه پخش و فشردم و روي سنگ گذاشتم ... صداي موذن زاده بلند شد ... كنارش صداي ميثم به گوشم رسيد : صداش ادم و مي لرزونه ... با سر جواب مثبت دادم . كاسه شله زرد و از دستم گرفت . نگاهي به پاهاي برهنه اش انداختم . پارچه سياهي كه روي سرش بسته بود و روش گل ماليده بود . بيشتر از هر چيزي جلب توجه مي كرد . چادرم و جلوتر كشيدم : اين اخريش بود . لبخندي به روم زد : اين و ميديم و ميام ... به بقيه هم بگو اماده باشن با هم بريم رضا از پله ها ورودي پايين اومد و همونطور كه سيني رو به دست زن عمو معصومه مي داد گفت : بدو ميثم ... تا تو اون و بدي من ميرم از زير زمين طبل ها رو ميارم . با لذت به رضا خيره شدم . بااون شلوار لي و پيراهن مشكي و اون پارچه سياه روي سرش ديدني تر از هميشه بود . عمه زينب كنارم ايستاد : خدا همش و قبول كنه . زحمت كشيدين بچه ها ... ميثم با صداي بلند گفت : زحمتي نبود عمه جان ... ما همه نوكر اقاييم ... رضا به سرعت گفت : عمه تا جون داريم كار مي كنيم عمه اروم قدمي به طرفش برداشت و دستش و روي شونه ي رضا گذاشت : خدا حفظتون كنه . دستم و توي جيب پالتوم فرو بردم و سرم و پايين انداختم . جوونا زنجير به دست دور ميدان دور ميزدند . نگاهي به پويا انداختم . با ارامش زنجير و روي شونه هاش مي كوبيد . قبلا امتحان كرده بودم . مي دونستم برخوردش چه دردي داره اما اون انگار هيچ دردي احساس نمي كرد . كاملا اروم بود . چشماش و به زمين دوخته بود ... كاملا از اين دنيا جدا شده بود . مهشيد اروم بود ... مامان چادرش و روي صورتش كشيده بود و سرش و تكون ميداد .... صدا ها بلند شده بود : ابوالفضل ... اروم زمزمه كردم : يا ابوالفضل ... كمي به طرفم خم شد : من تا حالا هر چي از اقا خواستم ردم نكرده ... حرف وقت از ته دلم فرياد بزنم ابوالفضل همراهيم مي كنه نگاهم و تو چهره اش دوختم : هر چي بخواي ؟ سر به زير انداخت : هر چي بخوام ... اروم زمزمه كردم :ابوالفضل بايد حدس ميزدم بياي اينجا ... سر بلند كردم ... به قامت بلندش خيره شدم .

رو به روم نشست : وقتي اونطوري زدي بيرون فهميدم حالت خوش نيست ... سرم و پايين انداختم . وقتي رسيدم يه لحظه شك كردم نگاهش كردم . انگار از نگاهم خوند جواب داد : به اينكه هنوزم اينجا مياي يا نه -:نبايد بيام ؟ -:فكر كردم ديگه نمي خواي بيادش بياري ... -:هيچ وقت از يادم نميره كه بخوام بياد بيارمش سكوت كرديم ... اونم زير لب با من زمزمه مي كرد : زينب زينب ... -:ميثم عاشق اين بود اروم جواب دادم : اره ... -:دلم واسش تنگ شده ... جاش خيلي خاليه -:اوهوم -:پري خوشحالم فرهاد و قبول كردي ... سر بلند كردم . -:مطمئنم ميثم هم راضيه . اون هميشه خوشحالي تو رو مي خواست ... حتي سال اخر واسه خوشبختي تو نذر كرد با تعجب بهش نگاه كردم : نذر كرد ؟ سرش و تكون داد :يادت نيست صبح عاشورا شير پخش مي كرد متفكر نگاهش كردم : اره ... -:اون و واسه خوشبختي تو نذر كرده بود ... مي گفت مي خواد تو خوشبخت باشي هر سال پخش كنه ... كاملا فراموش كرده بودم . اما پارسال تاسوعا يادم افتاد . انگار ميثم يادم انداخته بود كه چي مي خواد ... -:تو هم پارسال پخش كردي ... -:واسه همون بود ... مي خواستم حالا كه ميثم نيست من اين كار و بكنم . قبل از اون احساس بدي داشتم اما بعد از اون اروم گرفتم . -:احساس مي كنم از دستم ناراحته ... -:اشتباه مي كني ... نمي دوني چقدر خوشحاله -:رضا ؟ -:جانم ؟ -:دوست خوبي بود ؟ -:عالي بود ... بهترين بود -:اگه بود ... -:اگه بود ... الان داشت اماده ميشد واسه محرم ... دو ماه مونده همه چيز و جمع مي كرد و اماده ميشد . -:اره ... هميشه واسه محرم عجله داشت . -:اگه ميثم نبود هيچ وقت به اين چيزا دل نمي بستم . عقايدش خاص بود ... تمام سال پرهيجان بود ... با بچه ها باشگاه مي رفتيم .... هر جا مي رفتيم غيبت نمي كرد . حتي واسه مدرسه هم غيبت نداشت . همه تعجب مي كردن غيبت نداشته باشه . اما درست سه روز مونده به محرم ميثم ناپديد ميشد ... تا بعد از سوم برمي گشت مدرسه . سال اولي كه عمو خبر دار شد با زور اوردش مدرسه اما از مدرسه فرار كرد ... ناظممون باورش نميشد ... اما بعد از دوسال وقتي ديد ميثم تمام سال اگه بميره هم مدرسه مياد اما توي اين شانزده روز اگه سرشم ببري نمي توني تو مدرسه پيداش كني بيخيال شد ... ديگه معلم ها هم عادت كرده بودن توي اون مدت براش غيبت رد نكنن . لبخندي زدم : اين مدت واسش يه معناي خاص داشت . رضا از جا بلند شد : همينطوره ... برم اب بيارم ... پلاستيكي از كيفم بيرون كشيدم : ببين با اين مي توني بياري ؟ لبخندي زد : خيلي خوبه ...

وسط سالن ايستادم و به مامان خيره شدم . بابا وارد شد همونطور كه نگاهم مي كرد به طرف مبل رفت و روي اون نشست ... كنترل و از روي ميز برداشت : پري يه چايي واسم بيار ... قدمي جلو گذاشتم و همونطور كه به مامان نگاه مي كردم كيف و از روي زمين برداشتم و به طرف اشپزخونه رفتم . مامان دنبالم اومد : اين وچطوري مي خواي بپوشي؟ با خجالت سرم و پايين انداختم . ... بهش مي گفتم مي خوام تو خونه خودم بپوشم ؟ اروم گفتم : نمي پوشم فقط خوشم اومد . مامان چشم غره اي بهم رفت : مي خواي بزاري توي كمد خاك بخوره . اروم سرم و تكون دادم . مامان چند لحظه اي نگام كرد و بعد گفت : زود باش يه چايي واسه بابات ببر به سرعت دست به كار شدم . مامان به غذا هاي روي گاز سر كشي كرد و از اشپزخونه بيرون رفت . وسايلم و روي ميز گذاشتم و با سيني از اشپزخونه خارج شدم . بابا گفت : چقدر لازم داري؟ مامان اروم سر تكون داد : بايد اول بريم خونه اش و ببينيم ... اونطور كه خودش مي گفت كوچيك نيست . بابا پرسيد : تا حالا نرفتين ؟ مامان متعجب پرسيد : چطوري بريم ؟ حالا اون وسايل ضروري رو مي خريم ... يكمي هم اماده هست ... بقيشم با هم ميريم . بابا سر تكون داد : من كه زياد وقت ندارم ... كاراي مغازه زياده ... با پويا برين مامان با ناراحتي كه تو صداش واضح بود گفت : پويا هم ميگه سرش شلوغه -:پس با يكي از بچه ها برين ... اصلا به خود فرهاد بگو با اون برين ... وارد سالن شدم . سيني رو در برابر بابا و بعد مامان گرفتم . بابا سرش و تكون داد : به فرهاد زنگ بزن براي شام بياد اينجا ... براي چند لحظه با تعجب نگاهش كردم : چشم اروم از اتاق بيرون رفتم . وسايلم و از اشپزخونه برداشتم و از ساختمون زدم بيرون . ساختمون ما جدا از ساختمون رو به رو بود . رو به روي در ورودي حياط بود ... سمت چپ ساختمون اقابزرگ و اتاق من ، سمت راست هم ساختمون ما بود . نگاهي به ماهي هاي داخل حوض انداختم . ديگه بايد از حوض بيرونشون مي اوردم . كفشام و جلوي ورودي ساختمون در اوردم و وارد ساختمون شدم . دمپايي هاي صورتيم و به پا كردم و به طرف اتاق اقابزرگ رفتم . چند ضربه به در زدم : اقابزرگ ... صداي سرفه هاش بلند شد : بيا تو ... در و باز كردم : سلام با ديدنش كه دستش و روي سينه اش گذاشته بود و پشت سر هم سرفه مي كرد تقريبا به طرفش دويدم : اقابزرگ بعد از چند سرفه پياپي ... دستش و بالا برد : خوبم ... به طرفش خم شدم : چتون شد ؟ -:گفتم خوبم وروجك ... برو به كارات برس ... با نگراني نگاهش كردم : چيزي ميخواين بيارم ؟ -:هيچي نمي خوام ... -:باشه ... كارم داشتين صدام كنين سرش و تكون داد و با دست اشاره كرد برم . به در كه نزديك شدم گفت : در و ببند . در و پشت سرم بستم و وارد اتاقم شدم . به طرف كمدم رفتم . لباسم و بيرون كشيدم و جلوي خودم گرفتم . خودم و توي اينه برانداز كردم . با ذوق و شوق به تصوير خودم توي اينه خيره شدم . با نيش باز خودم و به چپ و راست تكون دادم : واي پري چي شدي .... شدي يه فرشته ... اره جون خودت فرشته تو رو ببينه فرار مي كنه . برو بابا ... من به اين خوشكلي ... نه كه خيلي خوشكلي ... نمي دونم اين پسره عاشق چيه تو شده اومده تو رو گرفته . به خودم توي اينه اخم كردم و لباس و توي كمد اويزون كردم . خودم و روي تخت انداختم . نگاهم از ساعت روي ديوار گذشت . براي لحظه اي چشم روي هم گذاشتم . ارامش خاصي داشتم . ارامشي كه با تمام وجود حسش مي كردم . زنگ موبايلم به صدا در اومد . خم شدم و گوشي رو از توي كيفم بيرون كشيدم : هان ؟

roman پارلا (25)

هم زمان با شنيدن صداي تير دست هايم را روي چشم هايم گذاشتم... نفسم حبس شده بود... يخ بسته بودم... هيچ چيزي را حس نمي كردم... در كمال خوش وقتي متوجه شدم كه جاي گلوله را حس نمي كنم... شايد سعيد طوري شليك كرده بود كه در جا مرده بودم... مرده بودم؟ پس حس رهايي بعد از مرگ چه ؟ چرا بعد از مرگم هم همه جا اين قدر سرد است؟ چرا هنوز جاي زخم هاي بدنم درد مي كند؟ اين ديگر چطور مردن است؟ ... پس من نمرده بودم... من زنده و... سالم بودم.
سكوت وحشتناكي برقرار شده بود... هيچكس يك كلمه هم حرف نمي زد... جرئت نداشتم دستم را پايين بياورم. اگر گلوله به سياوش خورده بود چي؟ قلبم در سينه فرو ريخت... اگر اين طور بود... چطور بايد به زندگيم ادامه مي دادم؟ يك لحظه تصوير سياوش جلوي چشمم آمد... سر به زنگاه من را از دست سعيد نجات داده بود... .
دست هاي لرزانم را آهسته پايين آوردم. فرصت نكردم با چشم دنبال سياوش بگردم. با ديدن جنازه ي رو به رويم رعشه اي بدنم را فراگرفت... چشم هاي سعيد گشاد شده بود و دهانش نيمه باز بود. دست هايش به طرف باز بود و اسلحه هنوز توي دستش بود. صورتش غرق خون شده بود... با ديدن جاي گلوله روي سرش حالت تهوع بهم دست داد. رويم را برگرداندم. قلبم به تپش در آمده بود. آب دهانم را قورت دادم و سعي كردم تصوير او را براي هميشه از ذهنم بيرون كنم ولي نمي توانستم... دستم را جلوي دهانم گرفتم... اگر معده ام خالي نبود بالا مي آوردم... از همه بدتر اين بود كه كسي صحبت نمي كرد. 
سعيد مرده بود ولي من هنوز داغي جاي دست هايش را روي بدنم احساس مي كردم... احساس مي كردم جاي دست هايش روي بدنم مانده است. گردن و گونه ام از جاي گازهايي كه گرفته بود مي سوخت... تمام بدنم مي لرزيد و هيچ جوري نمي توانستم خودم را كنترل كنم و به خودم مسلط بشوم... صداي فريادم توي گلويم خفه شده بود و احساس مي كردم حتي ديگر تواني براي ناله كردن ندارم.
همه توي شك بودند. سرم را بلند كردم و با چشم به دنبال سياوش گشتم. كنج ديوار نشسته بود. دستش هايش را دوباره به پشتش برگردانده بود... مثل هميشه خونسرد به نظر مي رسيد. سرش را پايين انداخته بود... اخم كرده بود. صورتش كمي در هم رفته بود كه احتمالا به خاطر درد گوشش بود. چشم از او گرفتم و به دنبال كسي گشتم كه به سعيد شليك كرده بود... همين كه سرم را چرخاندم عليرضا را ديدم كه بالاخره از چنگ خشايار خودش را آزاد كرده بود. اسلحه اش هنوز توي دستش بود. صورتش به حالت طبيعي برگشته بود... نه از خشم رگ گردنش متورم شده بود... نه صورتش قرمز شده بود. به سمت سعيد رفت. اسلحه ي او را از زمين برداشت و به سمت مردي كه تا چند دقيقه ي پيش به كمك خشايار او را گرفته بود، انداخت. 
بالاخره خشايار سكوت را شكست و با لحني كه بهت زدگي از آن مشخص بود گفت:
اين چه كاري بود كه كردي؟
عليرضا سرش را به طرف او چرخاند. پوزخندي زد و گفت:
هنوز دكمه ي لباست رو نبستي خشايار... .
خشايار آب دهانش را قورت داد. سريع دكمه ي لباسش را بست و نيم نگاهي به من كرد... وحشت زده به نظر مي رسيد. عليرضا با تحكم به دو مردي كه در تيم سعيد بودند گفت:
جنازه ش و دفن كنيد... زود باشيد.
مردها از جايشان تكان نخوردند... يا شكه بودند يا هنوز فكر مي كردند تحت فرمان سعيد هستند. يك دفعه عليرضا داد زد:
گفتم زود باشيد... يا نشون مي ديد كه به دردم مي خوريد يا مي فرستمتون همون جا كه لياقتتونه.
مردها با عجله به سمت جنازه ي سعيد رفتند. عليرضا به سمت خشايار رفت. يقه ي او را گرفت. خشايار كه به تته پته افتاده بود گفت:
علي... علي... چـ چـ چي... چي كار مي كني؟
عليرضا كه دوباره داشت به نفس نفس مي افتاد گفت:
براي چي شليك كردي؟
خشايار دهانش را باز و بسته كرد... هيچ صدايي از دهانش خارج نشد. عليرضا داد زد:
هان؟ نمي شنوم!
خشايار به دست عليرضا چنگ زد و گفت:
من... من... من شليك نكردم... سياوش شليك كرد.
عليرضا پوزخندي زد و گفت:
آره... واقعا قانع شدم... سياوش! هموني كه دستش بسته ست!
خشايار كه هل كرده بود گفت:
باور كن خودمم نفهميدم چي شد!... يه دفعه از جاش پريد و حمله كرد بهم... .
عليرضا داد زد:
بسه!
خشايار ساكت شد. عليرضا ادامه داد:
اگه بهت احتياج نداشتم الان دراز به دراز كنار سعيد افتاده بودي! 
دستش را پايين انداخت. خشايار نفس راحتي كشيد. سريع به سمت جنازه سعيد رفت تا خودش را از عليرضا دور كند. عليرضا به سمت من چرخيد. آهسته به سمتم آمد. جلويم زانو زد. دستش را به طرفم دراز كرد ولي همين كه دستش به پوست گونه ام خورد من خودم را كنار كشيدم. از هرچي مرد بود چندشم مي شد. عليرضا آهسته گفت:
نگران نباش... باشه؟ تموم شد!
لحن آرام و مهربانش حالم را بد مي كرد. او دوباره دستش را دراز كرد ولي من او را پس زدم. اشك هايم دوباره داشت روي گونه هايم مي ريخت... تعجب مي كردم كه هنوز اشكي براي ريختن برايم مانده است. تازه بغضم داشت مي تركيد... هر چيزي كه آن شب بهم گذشته بود توي ذهنم مي چرخيد. دوست داشتم سرم را روي زمين بگذارم و بميرم. 
عليرضا بدون توجه به واكنش هاي من يك دستش را دور كمرم انداخت و يك دستش را زير زانوهايم انداخت و بلندم كرد. با صدايي لرزان گفتم:
نكن!
عليرضا با همان لحن مهربانش گفت:
مي خوام ببرمت تو. 
از بالاي شانه ي عليرضا به سياوش نگاه كردم. سرش را بالا گرفته بود... نه اخم كرده بود و نه صورتش در هم رفته بود. او هم به چشم هاي من نگاه مي كرد... نگران به نظر مي رسيد... شايد هم من دوست داشتم او را اين طور تصور كنم. تا زماني كه از گاراژ خارج شديم نگاهش بهم بود... تنها مردي بود كه در آن شرايط مي خواستم ببينمش... .
سرم را در مقابل قطره هاي باران پايين گرفتم. حتي جاي دست هاي عليرضا روي كمر و زانوهايم هم اذيتم مي كرد. نمي دانستم به خاطر ديدن يك جنازه دارم گريه مي كنم يا آن كاري كه سعيد باهام كرده بود. 
عليرضا من را به سمت اتاقش برد. با صداي جيغ مانندي گفتم:
علي ولم كن! من و اونجا نبر!
عليرضا با لحني آرامش بخشي گفت:
كاريت ندارم... تا خودت نخواي بهت دست نمي زنم.
با اين حال آرام نشدم... دوست داشتم تنها باشم و به درد خودم بميرم. فشار بغض را در گلويم احساس مي كردم. با اين كه وارد محيطي شده بودم كه هم در سايه ي حمايت عليرضا امن بود و هم گرماي مطبوعي داشت، باز هم مي لرزيدم. عليرضا من را روي تخت گذاشت. صاف روي تخت نشستم و دست هايم را توي هم قلاب كردم. ديگر كنترلي روي اشك هايم نداشتم. خوش بختانه عليرضا از اتاق خارج شد. مانتوي پاره شده ام را از تنم در آوردم. چشمم به پليور عليرضا افتاد كه زير آن مانتو به تن داشتم. سريع آن را از تنم در آوردم و روي تخت كوبيدم. چند لحظه از خشم نفس نفس زدم. 
عليرضا دوباره وارد اتاق شد. نگاهي به پليورش كه روي تخت بود انداخت و اخم كرد. توي دستش يك ليوان چاي بود. خدا مي دانست كه چه قدر دلم مي خواست آن ليوان را ازش بگيرم... واقعا احتياج داشتم كه چاي را بنوشم و از درون گرم بشوم. با اين حال وقتي عليرضا ليوان را جلويم گرفت با دست محكم به دستش زدم. چاي روي دست عليرضا ريخت. دستش سوخت و ليوان را رها كرد. ليوان روي سراميك كف اتاق فرود آمد و شكست. صورت عليرضا به خاطر سوختگي دستش در هم رفت ولي به روي خودش نياورد.
من سرم را پايي�
roman پارلا (25)
roman پارلا (25)
ادامه مطلب